تنسین عنصری از جدول تناوبی با عدد اتمی 117 است که به گروه 17 و تناوب هفتم از جدول تعلق دارد. این عنصر با نماد Ts نمایش داده شده و عنصری بسیار سنگین با خاصیت رادیواکتیوی است. تنسین عنصری است که به طور مصنوعی توسط بشر در ازمایشگاه ساخته می شود. این عنصر با هالوژن ها هم گروه بوده و عناصر فلوئور، کلر، برم، ید و استاتین هم گروه با آن هستند.

تاریخچه عنصر تنسین

برای اولین بار کشف عنصر تنسین در سال 2010 میلادی به وسیله محققان روسی و آمریکایی انجام شد. این کشف در روسیه و در موسسه تحقیقات هسته ای دوبنا اتفاق افتاد. در حال حاضر سال های زیادی است که دانشمندان تحقیقات فراوانی را برای تایید کشف این عنصر انجام می دهند. اتم های مختلف عنصر تنسین نیز در دارمشتات آلمان توسط محققان در مرکز تحقیقات یون های سنگین هلم هولتس تولید شد. قبل از این که کشف عنصر تنسین تایید شود، نام آن توسط انجمن بین المللی شیمی محض و کاربردی (آیوپاک)، آن ان سپتیم تعیین شده بود.

تولید عنصر تنسین

عنصر بسیار سنگین تنسین در دسته ی عناصر فراسنگین است که همه عنصرهایی که عدد اتمی آن ها بیشتر از 104 است و در طبیعت وجود ندارند را در بر می گیرد. این عناصر به صورت مصنوعی در ازمایشگاه ها ساخته می شوند. با این که سنگین ترین عنصر کشف شده در طبیعت، اورانیوم با 92 پروتون است ولی دانشمندان توانستند، از هم جوشی هسته ای استفاده کنند و پروتون های بیشتری را به هسته های اتمی اضافه کرده و عناصر سنگین تولید کنند. اما هرچه پروتون ها و نوترون های بیشتری به هسته های اتمی اضافه شود، ناپایداری آن ها بیشتر می شود، به طوری که پایداری این عناصر در حد چند میکروثانیه تا نانوثانیه است.

مکانی به نام جزیره ثبات برای پایداری مجدد عناصر با سنگینی بالا در آن انجام می شود. این منطقه نظری در صورت وجود می تواند پایداری عناصر فوق سنگین را بیشتر از چند نانو ثانیه بکند. به همین جهت یکی از دستاوردهای مهم در مسیر تولید و شناسایی عناصر فوق سنگین در این جزیره نظری، کشف همین عنصر تنسین است.

خواص عنصر تنسین

مصنوعی بودن عنصر تنسین و ساخته شدن آن به دست بشر که میزان بسیار ناچیزی از تولید را سبب می شود، باعث نداشتن اطلاعات کافی در مورد این عنصر رادیواکتیو شده است. تنسین پایداری بسیار ناچیزی داشته و به طور واقعی نمی توان خواص فیزیکی و شیمیایی آن را تعیین کرد. اما با مقایسه و پیش بینی که در مورد این عنصر به عنوان فلز پس واسطه شده است، آن را فلزی فرار می دانند. تنسین با این که در دسته ی هالوژن هاست، اما دارای خواصی متفاوت با این عناصر است. تنسین در مقایسه با هالوژن های دیگر، تمایل کمتری به جذب الکترون و تشکیل آنیون دارد. به همین دلیل حالت اکسیداسیون 1- این عنصر ناپایدار بوده و به حالت های اکسایش 1+، 3+ و 5+ نیز دیده می شود. پایدارترین حالت اکسایش این عنصر، 1+ است.  

حالت فیزیکی عنصر تنسین در شرایط استاندارد، جامد بوده و خاصیت مغناطیسی و ساختار کریستالی این عنصر، نامشخص است. نقطه ذوب تنسین دمای 350 تا 550 درجه سانتی گراد بوده و دمایی که در آن به جوش می آید، 610 درجه سانتی گراد است.

ایزوتوپ های عنصر تنسین

تعداد ایزوتوپ های عنصر تنسین زیاد نیست و رادیوایزوتوپ های تنسین 293 و تنسین 294، اولین ایزوتوپ های شناسایی شده از این عنصر هستند. ساخته شدن عنصر تنسین به عنوان عنصری رادیواکتیو، در رآکتورهای هسته ای انجام می شود. به این دلیل است که جرم اتمی استانداردی نمی توان برای آن معین کرد. دو رادیوایزوتوپ از تنسین شناخته شده است که پایدارترین آن تنسین 294 با نیمه عمر 51 میلی ثانیه است. نیمه عمر رادیوایزوتوپ تنسین 293 نیز نیمه عمر 20 میلی ثانیه دارد.

کاربرد عنصر تنسین

عنصر تنسین مصنوعی بوده و به مقدار بسیار ناچیزی ساخته می شود و چون این عنصر ناپایدار است، نمی توان کاربرد خاصی از آن کرد. تنها استفاده ای که از عنصر تنسین می شود در تحقیقات علمی و آزمایش های هسته ای است. یعنی این عنصر نمی تواند به صورت تجاری مورد استفاده قرار گیرد.

اثرات عنصر تنسین در سلامتی

عنصر تنسین ناپایدار بوده و کاربرد خاصی ندارد، پس می توان گفت نمی تواند در سلامتی افراد ایجاد خطر کند. چون تنسین نیمه عمر کوتاه دارد، با تولید مقدار کم نیز، سریع به عناصر دیگر تبدیل می شود. اما چون عنصر رادیواکتیوی است در صورت کار با آن، بهتر است موارد احتیاطی رعایت شود.